De nacht van Caacupé

Buenas dias

De feesten hier in Paraguay lopen vaak toch net even anders dan je in Nederland zou verwachten. De ‘verering van de Maagd van Caacupé’ bijvoorbeeld. Het is één van de belangrijkste religieuze tradities van Paraguay en heeft zowel historische als culturele betekenis. Het begon allemaal rond 1600-1610 toen een inheemse Guarani man, die zich tot het christendom had bekeerd, bedreigd werd door leden van een vijandige stam. In angst verstopte hij zich in een bos nabij de huidige stad Caacupé en bad tot de Maagd Maria om bescherming. Hij beloofde een beeld van haar te maken als hij gespaard zou blijven. Hij overleefde, en uit dankbaarheid sneed hij een klein houten Mariabeeld (van inheems hout) dat later bekend werd als de Maagd van Caacupé. Dit beeld werd al snel het middelpunt van lokale verering, vooral nadat er wonderen en genezingen aan werden toegeschreven.

In de loop der jaren groeide Caacupé uit tot een belangrijk bedevaartsoord en de Maagd van Caacupé werd uiteindelijk uitgeroepen tot beschermheilige van Paraguay. De huidige basiliek van Caacupé werd gebouwd in de 20e eeuw om de grote stroom pelgrims te kunnen ontvangen.

De belangrijkste viering vindt plaats in de nacht van 7 op 8 december. Maar de week ervoor zijn er al vele mensen die naar Caacupé komen lopen voor de processies en missen. Op elke toegangsweg naar Caacupe zie je pelgrims lopen. De meesten komen uit de naast liggende dorpen, maar er zijn er zelfs die uit Ciudad del Este komen lopen (een afstand van 266 km). In totaal komen er circa 2 miljoen mensen, die meeste in de avond van 7 op 8 december. Ja de meesten lopen inderdaad ’s avonds en ’s nachts want dan in het wat koeler. Hier is het immers zomer met meestal temperaturen boven de 30 graden. De pelgrimstocht naar Caacupé wordt gezien als een boetedoening die iedere katholiek eigenlijk minimaal 1 keer in zijn leven moet doen.

Wij waren natuurlijk nieuwsgierig hoe een en ander zou verlopen. Vorig jaar hadden we al best wel veel mensen op de vluchtstrook van de Route 2 van Ypacarai naar Caacupe zien lopen en ook nu zagen we dat ook al vanaf 28 november gebeuren. In de stad werden volop kraampjes neergezet waar van alles werd verkocht, vaak natuurlijk godsdienstig georiënteerd, maar ook voedsel en drinken. Naarmate we dichter bij 7 december kwamen werden de kraampjes meer en werd ook de binnenstad verder afgesloten. Op 7 december werd ook onze wijk afgesloten en dat bleek niet voor niets. De hoeveelheid motoren, auto’s en bussen die de stad aandoen op 7 december is onvoorstelbaar. En in zowat de hele stad is er éénrichting verkeer ingesteld!

’S Avonds blijkt pas echt hoe groot de heksenketel is. We willen wel eens gaan kijken hoe de pelgrimstocht in zijn werk gaat. We gaan dan ook rond 19:30 met de auto op weg naar Ypacarai. Het blijkt al snel dat de snelweg (de route 2) voor de helft is afgesloten. Hierdoor hebben de wandelaars 3 rijstroken tot hun beschikking om de afstand van 18 km af te leggen. We zijn nog maar net onderweg en staan al in de file. Het is stapvoets rijden en we doen er meer dan 3,5 uur over om heen en weer te rijden. Als we weer bij Caacupé aankomen is het helemaal verschrikkelijk. De meeste toegangswegen zijn afgesloten waardoor we een heel stuk door de stad moeten rijden om bij ons huis te komen. Maar in de stad is het één grote puinhoop. Alles staat vast. We rijden tussen geparkeerde auto’s door met aan beide kanten 5-10 cm ruimte. Maar uiteindelijk komen we aan in onze wijk. Daar mogen we door de afsluiting omdat we er wonen. In onze straat staan geen auto’s geparkeerd gelukkig.

Het was ongeveer 24:00 uur toen we thuis kwamen en toen barstte het vuurwerk bij de basiliek los. Nieuwsgierig als we zijn, zijn we toch nog maar ‘even’ de stad in gegaan. Het eerste stuk was prima te doen, maar al gauw liepen we in een menigte van meerdere duizenden mensen. In totaal werden er 2-3 miljoen mensen verwacht die tussen 28 november en 16 december de stad zouden bezoeken, met het hoogtepunt in de nacht van 7 op 8 december natuurlijk.

Helaas is mijn portemonnee geroofd in deze drukte, waardoor ik wat belangrijke pasjes kwijt ben geraakt waaronder rijbewijs en cédula (ID-kaart van Paraguay). Zonder rijbewijs mag je hier absoluut niet rijden, ook niet met een aangifte van diefstal! Dus Reintje moest de volgende dag rijden. Onze opzichter van de bouw van het zwembad heeft geholpen om aangifte te doen bij een kleine politiepost vlak bij hem thuis op het platteland. Dat ging daar heel soepel en snel. Met goede uitleg over de te nemen stappen reden we weer naar huis. De opzichter zei ook nog dat hij wel een advocaat wist die kon helpen met van alles. En dat is hier wel erg handig. Ik ben de volgende dag met hem al naar Indentificaciones geweest. Daar zou ik snel een nieuwe cédula kunnen krijgen (ca 2 dagen, i.p.v. 2-4 weken in de hoofdstad). Daar werd echter vastgesteld dat we 92 dagen van het verlopen van onze verblijfsvergunning af zaten. Vanaf 90 dagen kun je de permanente aanvragen. Dus om kort te gaan: We zitten nu al onbedoeld snel in de aanvraag procedure van de permanente verblijfsvergunning. De advocaat regelt eigenlijk alles. Hij heeft ook mijn rijbewijs weer geregeld en ik kan dus weer rijden!

Het enige wat hij nodig had was: aangiftebewijs, kopiën van paspoort en dergelijke en pasfoto’s. Die hebben we bij de basiliek laten maken. Daar stonden nog fotograven voor de pelgrims om een foto te laten maken van hun bij de basiliek. Zij konden ook wel pasfoto’s maken. Een witte achtergrond was ook zo geregeld: Er was wel een witte tent van de EHBO die we als achtergrond konden gebruiken. Met een mobiel printertje en een accu waren de pasfoto’s ter plekke af te drukken. Dus alles weer geregeld.

Feliz Navidad y Próspero Año

Harry en Reintje