Dia de la Raza

Bienvenido,

Paraguay heeft een mix van nationale, religieuze en historische feestdagen. De meeste zijn officiële feestdagen waarop scholen, banken en veel bedrijven gesloten zijn maar er zijn ook herdenkingsdagen waaraan wel aandacht wordt besteed maar waarvoor de mensen geen vrije dag krijgen. Sommige feestdagen worden in Paraguay verplaatst naar de vrijdag ervoor of de maandag erna om lange weekenden te creëren, tenzij ze religieus of cultureel gevoelig zijn.

Op 12 oktober herdenkt Paraguay de Dia de la Raza, een dag die verwijst naar de aankomst van Columbus in Amerika in 1492. Deze dag werd vroeger gezien als een viering van de “ontdekking van Amerika”. Voor veel Paraguayanen symboliseert deze dag echter de mestizaje: de rassenvermenging van inheems en Europees die centraal staat in de nationale identiteit. De laatste jaren is deze datum onderwerp van discussie geworden. Sommigen pleiten ervoor om de focus te verleggen van “ras” naar “culturele diversiteit” of “weerstand van inheemse volkeren”. Hierdoor nodigt deze dag tegenwoordig uit tot reflectie op de koloniale geschiedenis, het onrecht jegens inheemse volkeren, en het belang van hun blijvende bijdragen aan de Paraguayaanse samenleving.

In 2005 is het sociale programma Tekoporã gelanceerd. Het doel is om de meest kwetsbare bevolkingsgroepen (o.a. de inheemse gemeenschappen), die onder de armoedegrens leven te ondersteunen met financiële bijstand en toegang tot sociale diensten. Hoewel Tekoporã aanzienlijke positieve effecten heeft gehad, blijft de vraag of het programma structureel genoeg is om armoede op grotere schaal te bestrijden. Toch blijft het programma een belangrijke stap in de richting van het verminderen van de ongelijkheid in Paraguay.

In Cordillera, het departement waar wij wonen, zijn er 8145 gezinnen die dit jaar ondersteund worden door het programma. Dit is ongeveer 12% van alle inwoners van Cordillera.

Ondanks de inzet van de regering zien we op straat nog genoeg mensen die buiten de boot vallen. Bij sommige stoplichten staan jonge inheemse moeders met een baby op de arm, en een paar andere kinderen die om haar heen lopen, te bedelen. Soms geven we wat geld maar het voelt altijd zo dubbel. Je wilt ze graag helpen maar door geld te geven houd je hun situatie ook in stand.

Bij stoplichten is over het algemeen veel bedrijvigheid. Er lopen kooplui met fruit, lekkernijen, toiletpapier, ruitenwissers, loten voor de bingo of iets anders wat ze op de kop hebben kunnen tikken. Of ze willen je ramen wassen of er lopen gehandicapten tussen de auto’s door. En soms heb je jongleurs die een klein showtje weggeven in de hoop op wat geld. Ook zijn er mensen die je aanwijzigingen geven bij het in- of uitparkeren als het druk is op een parkeerplaats. We hebben standaard wat kleingeld in de auto liggen om zo nu en dan wat te kopen of weg te geven.

Verder heb je hier ontzettend veel “minimum loon baantjes”. In de grotere winkels loopt veel personeel rond die allemaal één taak hebben. De een is de verkoper maar het betalen gaat weer bij een ander en na je betaling mag weer iemand anders het product uit het magazijn halen. De kassamedewerkers bij de supermarkt wachten rustig een kwartier of langer op een klant en achter de kassa staan er mensen om je boodschappen in een tas te doen. En als je veel hebt dan lopen ze met je mee naar de auto.

We weten dat we deze armoede niet op kunnen lossen maar wat we kunnen doen (en dat doen we dan ook) is om zoveel mogelijk lokaal te kopen, onze werknemers met respect te behandelen en een goede prijs voor hun werk te betalen. Niet teveel maar ook niet te weinig.

Deze keer dus een meer informatief stukje dus laat me weten of jullie dit ook interessant vinden. Rest mij nog om iedereen te bedanken voor de reactie op onze laatste blog en het verloop van de bouw van ons zwembad kunnen jullie zien op de foto’s. Het zwembad is trouwens 9 x 3 meter.

Hasta luego, Harry en Reintje