Och, wat hebben we het zwaar :)

Bienvenido,

Toen we 2.5 jaar geleden naar de eerste bijeenkomst van Project Paraguay gingen hebben we een aantal mensen ontmoet die, net als wij, op zoek waren naar een leven buiten Nederland / Europa. Het voelde vertrouwd en het gaf me hoop voor een betere toekomst. In mijn naïviteit dacht ik dat iedereen die hier uit Europa naar toe komt een ‘ander leven’ op wil bouwen. Maar natuurlijk zijn we allemaal verschillend en vullen we dat ‘andere leven’ elk op onze eigen manier in.

Het is het verschil van willen we hier wonen of willen we hier leven. Voor ons geldt zeker het laatste want het contact met de Paraguayanen brengt ons zoveel meer. We leren een heel andere cultuur kennen van mensen die ontzettend aardig zijn EN heel nieuwsgierig. Hier gaat het nog om het belang van de familie en om mensen die allemaal weten welke kruiden goed voor je zijn en waar ze dan groeien. Hier gaat het nog om samen waarbij religie en sport een grote verbindende factor is. Het straatleven bruist en de meeste mensen zitten buiten op hun stoel, meestal onder de mango boom, met een thermoskan terere naast hun. Je hoort muziek, er wordt gelachen en de mensen groeten je nog als je langs loopt. Overal staan tentjes met stokjes kip op de bbq en de brommertjes die af en aan rijden. Ik vind het heerlijk om te zien en te ervaren.

We voelen ons steeds meer thuis maar vonden dat het ook wel tijd was om een keer op vakantie te gaan naar een ander land. We hadden nog niets geboekt en toen stapte ik eind januari verkeerd van de zwembadrand af. Ik tuimelde op mijn zij en rolde door op mijn rug. Nadat ik een beetje bekomen was van de schrik probeerde ik te bewegen maar dat was heel pijnlijk. Via een Paraguayaanse vriend hebben we een ambulance gebeld en werd ik vervoerd naar het ziekenhuis. Na röntgen foto’s en een CT-scan bleek dat er niets was gebroken en mocht ik weer naar huis. Met veel pijn en moeite hebben ze me in de auto gekregen en naar huis gebracht. Mijn rechter heup en been waren zwaar gekneusd en ik heb bijna 3 weken in bed gelegen omdat elke beweging ontzettende pijn deed. Harry had zelfs een rolstoel gekocht zodat ik op een gegeven moment even kon douchen. Gewoon met rolstoel en al onder de douche en daarna in de zon om weer op te drogen :)

Hierna hebben we fysiotherapie geregeld en toen ging het snel vooruit. Ik heb nog een tijdje met krukken gelopen maar nu loop ik weer normaal. Ik kan nog niet elke beweging maken maar het gaat elke dag beter.

De zomer was erg warm maar oh, wat hebben we genoten van ons zwembad. Ook ideaal met de oefeningen voor mijn heup en been. Het wordt nu gelukkig iets koeler maar we hebben ook een paar heftige regenbuien gehad en toen bleek dat het dak van onze slaapkamer hier en daar lekte. We hadden alleen last van lekkerij met de heftige buien maar toch besloten we om dit nu aan te pakken om grotere problemen in de toekomst te voorkomen. En daarom hebben we opnieuw werklui op het terrein en staat er weer een wekker omdat we vroeg op moeten staan. Och, wat hebben we het zwaar… :)

Ook hebben we gezinsuitbreiding gekregen. Hij heet Flip en ligt elke dag 2-3 uur in het water waarna hij weer terug gaat in zijn hok. Het is een zwembadrobot die Harry heel wat werk uit handen neemt. We houden beide niet zo van die huishoudelijke klusjes en daarom heb ik nu ook 1x in de week een huishoudster. Ze poetst het hele huis in 3 uurtjes en dan heb ik tijd voor de extra klusjes. Ze is dol op de stofzuiger want die hebben de meeste Paraguayanen niet. Een leuk mens en weer een extra stimulans om mijn Spaans te oefenen.

En zo vliegt de tijd hier voorbij. Vorige maand hebben we alle documenten voor onze permanente verblijfsvergunning ingeleverd en nu is het wachten op bericht van Migraciones. Weer een stapje verder in onze integratie en eerlijk gezegd hebben we Nederland nog helemaal niet gemist. We genieten van ons leven hier als pensionados en gaan nog eens nadenken over waar onze volgende reis naar toegaat. We zitten op een prachtig continent dus genoeg plekken om uit te kiezen. Ik houd jullie op de hoogte :)

Maar ook in Paraguay is nog genoeg te zien en te doen (zie foto’s). Een gezellige asado (bbq) met vrienden en een wandeling in een park met capibara’s. Of het kolibrietje in mijn hand. Het vloog tegen ons raam aan en moest even bijkomen. Je ziet nog wat bloed van het vogeltje op mijn vinger maar na een kwartier vloog ze weer weg. Heel bijzonder om een kolibrie van zo dichtbij te zien.

En dat was het weer voor deze keer. Het was even geleden dat jullie iets van ons hebben gehoord maar een berichtje terug wordt nog steeds erg gewaardeerd.

Hasta luego,

Harry en Reintje